11 April '09
Gomer Pyle + The Liszt
Wat goed is, komt niet altijd snel. Net als sommige goede wijnen moest ook Gomer Pyle wat langer rijpen. Anno 2006 is mede door de komst en de nieuwe initiatieven van drummer Sander Evers (ex-35007) de naar een personage uit een agressieve oorlogsfilm genoemde band niet alleen springlevend, maar ook veel lichter ontvlambaar dan ooit!
Gomer Pyle wordt in de jaren negentig regelmatig het vlaggenschip van de rockscene in West-Brabant genoemd. Maar het blijft wel bijzonder lang een boot die weinig uitvaart. De groep werd opgericht in het begin van de jaren negentig, maar het duurde relatief lang voordat het viertal de tijd rijp achtte om hun stevige alternatieve, maar altijd melodieuze rocksongs, met hier en daar een gruizig randje, op het publiek los te laten. Het jaar 1999 had de band uitverkoren om het oefenkot voor langere periode te verlaten. Een aantal grotere optredens, aandacht op Radio 3 en een heus nationaal platencontract waren het gevolg. De cd Eurohappy verscheen op het inmiddels ter ziele gegane label Elegy. De doorbraak bleef uit en de band verdween weer richting repetitiehok om er slechts sporadisch nog uit te komen.
De vijf tracks van de EP Angelseagirl waarmee Gomer Pyle begin 2006 opnieuw naar buiten treedt worden in OOR de beste genoemd die de band ooit schreef. Spannende rocksongs met ingenieuze breaks, schitterend gitaarwerk en krachtige woorden over hyped religions of mooie oneliners ter bevordering van uw zelfvertrouwen. Het geluid lijkt een tot nu toe onbestaande fusie tussen gevoel en decibellen, een variant op stonerrock, met spacetrips uit een lichtelijk verdwaald keyboard. Ook zijn er nog altijd invloeden van hun eerste inspiratiebron Pearl Jam te ontwaren. Gomer Pyle is verder een toonbeeld van dynamiek en kracht, en niet vies meer om stevige rockmonsters van songs met titels als Stupidmotherfucker te laten zijn wat het zijn: stevige rockmonsters!
Met de komst van drummer Sander Evers, die de sticks van oerlid Wim Wolters overnam, doet ook de psychedelica zijn intrede in de band en zijn er lijntjes te trekken naar de sound die Monster Magnet vanuit het heelal (of een koffieshop) op de wereld deed belanden.GomerPyle experimenteert als een bezetene aan nieuwe songs die in 2007samen een nieuw album moeten gaan vormen. Maar bovenal is Gomer Pyle een supervette podiumband: bezwerende riffs, soundscapes, donkerbruine intrigerende zang, een oude Slingerland, bulderende buizenbakken en authentieke effecten. The future is rock! Binnenkort ook bij u in debuurt?
The Liszt
The Liszt gooit het over de romantische boeg. Nee, geen gladgepolijste zwijmelrock vol quasi sentimenten, maar echt romantisch. Als in de stroming. De romantiek was, zoals we ooit op school leerden, een periode waarin het gevoel een centrale rol speelde. Het gevoel en de wil om de wereld te ontdekken en te verkennen, de bloemetjes te ruiken en je te laten meevoeren op de schone klanken van de muziek. En wat al niet meer. Over die boeg dus. The Liszt is uiteraard vernoemd naar de romantisch Hongaarse componist Franz Liszt. Hoe verhoudt dit zich tot de muziek die het viertal uit Den Bosch maakt? Op het nieuwe album ‘Slaves’ presenteert de band zijn eigen postrock. Ieder nummer op het album is een compositie op zich. Standaard is vies. The Liszt kiest zijn eigen manier om de luisteraar mee te trekken. Soms rustig en intiem, soms rauw en hard. De Brabanders bewandelen alle muzikale paden die hen naar hun doel brengen, met invloeden van toen en nu. Soms duurt een nummer maar drieënhalve minuut, vaak langer. Een enkele keer, de afsluiter ’01-01-2007’, zelfs nodeloos lang. Classic rock met een eigen twist. The Liszt heeft de kracht om op eigen wijze een nummer neer te zetten. Een voorbeeld is ‘Snow’, een bedeesd nummer dat tot twee keer toe toewerkt naar een pompende gitaarriff, die de energie in je bovenhaalt. De band heeft een eigen twist, die wellicht niet voor iedereen altijd goed te behappen is. Zo begint ’45 Minutes’ als een stevige rocknummer waarin zanger R.J. Gruijthuijzen een flinke brok frustratie in zijn stem weet leggen, maar eindigt de track in een tweeënhalve minuut durend pandemonium van niet aan te horen geluid. Dat had ook best op het eind van de plaat gemogen. Op het album staat overigens ook nog een nummer 0, gesproken woorden die je hoort als je bij het begin van het album terugspoelt. De band heeft een goed eigen geluid, maar lijkt soms wat doelmatig de grenzen te zoeken. Het hoeft niet ingewikkeld en moeilijk. Lijfspreuk “without knowing one's past, one cannot move into the future” is een gevleugelde spreuk en een duidelijke suggestie dat de band verder kijkt en keek dan zijn neus lang is. Maar wie heeft niet naar anderen gekeken? The Stones scoorde vroeg in de carrière met een nummer dat geschreven is door Lennon en McCartney. Zonder blues geen rock ‘n roll en zonder Chopin of Berlioz was Franz Liszt ook nooit geworden wie hij werd.
zaal open: 21:30 entree: € 6,- (onder de 18: € 3,-)